Wojciech Dobija

1859 - 1933

Wojciech Filip Dobija von Kamieniec (1859-1933) – generał brygady Wojska Polskiego

Urodził się 21 kwietnia 1859 r. w Rybarzowicach w rodzinie Szczepana i Marianny z Suchanków, właścicieli młyna wodnego. Wojciech miał dziewięcioro rodzeństwa – cztery siostry (Katarzynę, Juliannę, Agnieszkę i Teresę) oraz pięciu braci (Jana Antoniego, Karola (zm. 1866 r.), Karola (ur. 1868 r.), Antoniego i Ludwika).

Najmłodszy z rodzeństwa – Ludwik (1873-1944) zasłynął z wyprawy do Wiednia, gdzie poskarżył się cesarzowi na złe traktowanie Polaków. Przebywając w stolicy monarchii zaangażował się w działalność Austriackiej Partii Chrześcijańsko-Społecznej, później związany z ruchem ludowym. Poseł do austriackiej Rady Państwa (1907-1918) z ramienia Stronnictwa Chrześcijańsko-Ludowego (Koło Polskie) oraz poseł do Sejmu RP (1922-1927; Związek Ludowo-Narodowy).

Dobijowie zdawali sobie sprawę ze znaczenia edukacji i starali się zapewnić dzieciom wykształcenie. W 1878 r. Wojciech ukończył z wyróżnieniem gimnazjum w Wadowicach. W tej samej klasie uczył się Tadeusz Zapałowicz (1859-1936), późniejszy tytularny generał dywizji.

W latach 1878-1881 Dobija studiował w elitarnej Terezjańskiej Akademii Wojskowej (Theresianische Militärakademie), uzyskując w sierpniu 1881 r. stopień zawodowego oficera piechoty – podporucznika (leutnant). Pracował początkowo jako instruktor w szkole jednorocznych ochotników a następnie na stanowiskach liniowych. Po przejściu do rezerwy w 1887 r. studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie, a później pracował (m.in. jako urzędnik pocztowy).

Zmobilizowany w sierpniu 1914 r. w stopniu pułkownika, Wojciech Dobija objął dowództwo nad c.k. 36 Pułkiem Piechoty Landwehry w Kołomyi (K.K. Landwehr-Infanterieregiment Kolomea Nr.36). Podczas walk na froncie rosyjskim, w grudniu 1914 r. został ciężko ranny i resztę wojny spędził na zapleczu frontu – najpierw jako komendant obozu jenieckiego w Terezinie (1915 r.), a później jako oficer w stanie spoczynku (pracował w administracji państwowej w Radomiu i w Zastawnej na Bukowinie). W 1917 r. płk Wojciech Dobija otrzymał tytuł szlachecki, od 1918 r. z predykatem „von Kamieniec”. Był Kawalerem Orderu Żelaznej Korony III klasy (1914 r.) oraz Kawalerem Orderu Franciszka Józefa.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Dobija wrócił do Lwowa i w grudniu 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu pułkownika i przydzielony do służby na stanowisku komendanta PKU 49 Pułku Piechoty w Kołomyi. W maju 1921 r. Dobiję przeniesiono w stan spoczynku.

Po zakończeniu służby wojskowej Wojciech Dobija mieszkał we Lwowie. W październiku 1923 r. otrzymał awans na generał brygady WP.

Zmarł 10 lutego 1933 r. we Lwowie. Pochowany w Stanisławowie.

Żoną Wojciecha Dobiji była Kazimiera z Iwińskich, z którą miał dwoje dzieci.

Bibliografia:

W. Górny, J. Krutak, Rybarzowice – z kart historii, cz. II, Rybarzowice 2010.

J. Krutak, Ludwik Dobija (1873-1944) – niezwykłe losy posła z Galicji, „Wadoviana. Przegląd historyczno-kulturalny”, nr 18,2015, s. 43-69.

T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie polski niepodległej, Warszawa 1991.

P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994.

G. Studnicki, Pierwsza wśród równych. Dzieje Gimnazjum i Liceum w Wadowicach, Wadowice 1991.

(Marcin Witkowski)